پرتره یک گفت‌وگوست
عکس، سندِ آن گفت‌وگوست، نه هدفش.
پرتره‌ای که بی‌حرف زدن گرفته شود، همان‌طور هم به نظر می‌رسد. چیزی در چهره می‌داند که دارد پردازش می‌شود نه ملاقات، و این خودش را جوری نشان می‌دهد که هیچ تنظیمی جبرانش نمی‌کند.
دوربین برای بخش آخر حاضر است. بیشترِ کار همان بخشی است که دوربین بالا نیامده.